این عملی را که ایشان فرمودند:من شروع کردم وتوی فاصله سه سال هم به حج مشرف شدم. هم زن مومنه و صالحه خدا به من داد و هم کسب با آبرو به من عنایت کرد.

                                                                                    مشاهده شده در کتاب از مجموعه کتابهای برای نوجوان/ نماز   /نویسنده سید محمد رضا یحیی زاده

 لیلة القدر است ای دیده ببار … اشک بر جرم وگناه بیشمار

گر بیاید آن امام باوفا…در همین تهران ما ، پرسد زما

کو نشان شیعگی شهرتان …تا نمایم من دعایی بهرتان

 لیلة القدر است ای دیده ببار … اشک بر جرم وگناه بیشمار

لیله قدر و شب عید دل است … فیض حق بر بندگانش کامل است

لیله قـدر و خـدای مهربان … بگذرد از اشتباه بندگان

لیله قدر و شب ذکر و دعـاست .. .وقت رفتن تا نجف ، تا کربلاست

در سحرگاهش خدا را بنگرید … یوسـف آل عبا را بنگرید

دل به هم داده به هم مونس شوید … تـا فدای زاده نرجـس شوید

تا بیاید انتظار مـا به سر … قدر بشناسید این وقت سحر

وه چه خوش گفته رسول کردگار … افضل الاعمال باشد انتظار

انتظاری که نبی فرموده چیست؟ … منتظر در مَنظر آن یار کیست؟

منتَظِر باید به راه منتَظَر … بگذرد از هستی و از جان و سر

گر بـیاید آن امام با وفـا … در میان جمع ما پرسد ز ما

کو نشان شیعگی شهرتان؟ … تا نمایم من دعایی بهرتان

خویش را در مهلکه انداختید … چون امام خویش را نشناختید

گوییا درس جدیدی خوانده اید … غافل از رسم شهیدان مانده اید

زود آدمهای دنیایی شدید … با گناه خود پذیرایی شدید

رفت از یاد شما آن روزها … گریه ها و ناله ها و سوزها

دوری از راه سعادت می کنید … غفلت از شوق شهادت می کنید

یک نفر بی جرم و بی تقصیر نیست … این کدورتها که بی تاثیر نیست …
…

مرد شامی تازه به شهر رسیده بود و در کوچه های مدینه قدم می گذاشت. او متوجه سواری شد که از دور می آمد و رهگذران سلامش نموده و به احترامش راه باز می کردند.
مسافر از آنان پرسید: این سوار کیست که این گونه گرامیش می دارید؟!
گفتند: او حسن بن علی بن ابی طالب علیه السلام می باشد.
با شنیدن این نام، مرد چهره در هم کشید و غضبناک به سوی سوار رفت. مقابل او ایستاد و شروع به سرزنش نمود. تا توانست ناسزا گفت و بدگویی نمود و سخنان ناروا بر زبان جاری ساخت.
آن سوار نورانی ابتدا سکوت نمود و به انتظار ایستاد تا مرد مسافر دشنام گویی خویش را به پایان برد، آن گاه به مهربانی لبخندی بر لب آورد و چنین سخن آغاز نمود:
ای پیرمرد! به گمانم غریبی! گویا دچار اشتباهی شده ای! اکنون اگر از ما رضایت و حلالیت بطلبی تو را عفو خواهیم نمود؛
 
اگر چیزی بخواهی عطایت می کنیم؛
اگر طالب رشد و هدایت باشی ارشادت می کنیم؛
اگر مرکبی بخواهی آن را به تو می بخشیم؛
اگر گرسنه هستی غذایت می دهیم؛
اگر برهنه باشی تو را می پوشانیم؛
اگر حاجتمندی حاجتت را روا می سازیم؛
اگر از وطن رانده شده باشی پناهت می دهیم؛
اگر نیازی داشته باشی نیازت را برآورده می سازیم؛
اکنون بهتر است وسایلت را به خانه ی ما بیاوری و تا پایان سفرت با ما زندگی کنی، زیرا منزل ما وسیع است و اسباب رفاه و آسایش در آن فراهم می باشد…
جملات مهر آمیز امام ادامه داشت و مروارید اشک پی در پی بر گونه های مرد شامی می غلطید.
سخن امام به پایان رسید. مرد شامی با چشمان اشک آلود گفت: شهادت می دهم تو خلیفه ی خدا بر زمین هستی و حقیقتا خداوند بهتر می داند رسالت خود را در کدام خاندان قرار دهد. پیش از این که شما را از نزدیک زیارت کنم بزرگ ترین دشمن من بودید و پس از این دیدار کسی را بیشتر از شما دوست نمی دارم.
***
آری مرد شامی که سالیان سال تحت تأثیر تبلیغات سوء بنی امیه زیسته بود بنا بر القائات آن قوم پلید، اهل بیت علیهم السلام را دشمن می داشت و بر خود لازم می دانست که به آن بزرگواران ناسزا گویی کند، لکن امام حسن مجتبی علیه السلام -این کریم اهل بیت- قدم پیش نهاد و به نور ولایت و حکمت، زنگار جهل مرد را زدوده و چراغ معرفت را در قلب او روشن ساخت. به او فهماند که امام خلیفه ی خداوند در بین بندگان بوده و هر آن چه مورد نیاز ایشان است اعم از نعمات مادی و کمالات معنوی در محضر او موجود بوده و می توان از آستانش طلب نمود.
مرد شامی چه زود این نکته را گرفت و فهم کرد و امام و پیشوای واقعی خود را شناخت و دست تمسک به دامان او برد.
 
مگر نه این که امروز نیز این سمت و مقام را مصداقی هست که خلیفه ی خداوند در زمین و منبع خیر اوست؟!
 
بی شک او کسی نیست جز صاحب و مولای ما امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف.
اگر گرسنه باشیم چه گرسنه ی طعام، چه گرسنه ی حکمت و نصیحت؛
اگر تشنه باشیم خواه تشنه ی آب سرد و گوارا، خواه عطشناک زلال معرفت؛
اگر برهنه باشیم از هر تجمل و زینت و آویزه های مادی یا از فضایل و مکارم اخلاقی؛
برای همه ی نیازهای مادی و معنوی ما در نزد او پاسخی هست و کریمانه عهده دار احتیاجات ماست.
اگر رحل اقام افکنیم در سایه سار حضورش، خانه ی سخاوتش وسیع و اسباب آسایش در آن فراهم است.
پس چرا ما چنین سرگردان و وامانده و حیرت زده بر جای مانده ایم؟!
چرا تشنه و گرسنه و برهنه و گم گشته ی کوره راه های سردرگمی شده ایم؟!
چرا دست هایمان تهی مانده است؟!
چرا سراغی از آستانش نمی گیریم؟!
چرا از او چیزی نمی خواهیم؟!
چرا دردمند و اندوهگین و افسرده و دلخسته ایم؟!
چرا نشان منزل و مهمان سرایش را گم کرده ایم؟!
چرا مدام دست حاجت ما به سوی اغیار دراز است؟!
چرا از آبشخورهای آلوده می آشامیم و نان از دست ناکسان می گیریم؟!
چرا به آستانش زانو نمی زنیم و شرح رنج و درد و نیاز خود را با او نمی گوییم؟!
 
آیا او خلیفه ی خدا در بین ما نیست؟!
آیا چون اجداد گرامیش کریم و بزرگوار نمی باشد؟!
آیا آغوش محبت او همواره به سوی ما گشوده نیست؟!
آیا او برای بندگان خدا پدری مهربان نیست؟!

https://www.google

آن لحظه همه می خندند وکودک می گرید.یکی به هنگام خروج انسان از دنیا و رفتن به برزخ،همه می گریند ویکی به هنگام نشر و حشر در قیامت.

در این سه موقع که انسان از عالمی به عالم دیگر منتقل میشود،واقعا نیاز به رفیق خوب دارد وچه رفیقی بهتر ازرفیقانی که قرآن فرموده است .

حضرت امیر علیه السلام می فرمایند:سه لشکر هستند که در رفت و آمدند.قافله هایی که مدام در حرکت هستند.لشکری از عالم دیگر به دنیا نمی آیند لشکرازاین دنیا به آن دنیا می روند ولشکری نیزاز برزخ به قیامت خواهند رفت چه خوش باشذ که در همه این مراحل ،همنشین “اهل الله"باشیم.

در آن نفس که بمیرم ،در آرزوی تو باشم

بدان امید دهم جان،که خاک کوی تو باشم

به وقت صبح قیامت که سر زخاک بر آرم

به گفتگوی تو خیزم به جستجوی تو باشم

مشاهده شده در ماهنامه فرهنگی اجتماعی مرداد 90.ص9.

دعای پنجم صحیفه‌ را مکرر در مکرر بخوانید

 من به شما عزیزان توصیه میکنم که با صحیفه‌ی سجادیه انس بگیرید، دعای پنجم صحیفه‌ی سجادیه را مکرر در مکرر بخوانید. این دعای پنجم صحیفه‌ی سجادیه مال ماست. همه‌ی ادعیه‌ی صحیفه‌ی سجادیه همین طور است. آنجائی که ما را به یاد مرگ می‌اندازد، آنجائی که ما را از لغزشها برحذر میدارد، آنجائی که عظمت معنویت دستگاه الهی را، از پیغمبر و یاران و ملائکه‌ی الهی را به رخ ما میکشد، اینها همه‌اش برای ما استحکام‌بخش است. در هر میدانی، استحکام درونی برای ما تعیین کننده است. اگر ساخت درونی - چه درون شخصىِ خود ما، درون روحی و فکری خود ما، چه درون کلیت جامعه‌ی ما - ساخت مستحکمی بود، هیچ چیز نمیتواند در مقابلش بایستد. این، مهمترین و اولین توصیه‌ی من به شماست.
 ۱۳۹۰/۱۰/۰۷

 صحیفه سجادیه، علم‌النفس است
من به یکایکِ شما عزیزان توصیه میکنم تا آن‌جا که میتوانید، با صحیفه سجادیّه مأنوس شوید. کتاب بسیار عظیمی است. این که گفته‌اند زبور آل محمّد، واقعاً همین طور است؛ پُر از نغمه‌های معنوی است، دعا و درس است؛ هم درس اخلاق است، هم درس علم‌النّفس است، هم درس امور اجتماعی است. آن‌جا ملاحظه کنید: «الّلهم انی اعوذ بک من هیجان الحرص و سورة الغضب … والحاح الشهوة». یعنی یکی‌یکی این خصوصیات معنوی و اخلاقی و این ریشه‌های فاسدی را که در نفس ما هست، در زبان دعا به ما معرفی میکند.
شما باید علاج اینها را هم از خدا بخواهید. وقتی که با خدا راز و نیاز میکنید، از جمله چیزهایی که میخواهید، علاج همین مشکلات درونی و نفسانی است. آن جامعه‌ای که حداقل مجموعه بزرگی از آن با این خصوصیات پرورش پیدا کند، همان جامعه‌ای است که هیچ ترفندی در آن کارگر نخواهد شد.
۱۳۷۶/۰۹/۱۳


 ابعاد دیگر تقوا در صحیفه سجادیه
غالباً وقتی گفته میشود تقوا، پرهیزگاری، ذهن انسان میرود به رعایت ظواهر شرع و محرمات و واجباتی که دم دست ماست؛ نماز بخوانیم، وجوهات شرعیمان را بدهیم، روزه بگیریم، دروغ نگوئیم. البته اینها مهم است، همه‌اش مهم است؛ لیکن تقوا ابعاد دیگری هم دارد که غالباً ما از اینها غفلت میکنیم. در دعای شریف مکارم الاخلاق یک فقره‌ای در توضیح این ابعاد دیگر هست: «اللّهم صلّ علی محمّد و اله و حلّنی بحلیة الصّالحین و البسنی زینة المتّقین»؛ از خدای متعال درخواست میکند که پروردگارا! مرا با زیور صالحان زیور بده و با لباس پرهیزگاران ملبس کن. خوب، این لباس پرهیزگاران چیست؟ آن وقت این شرح جالب است: «فی بسط العدل»؛ لباس پرهیزگاران در گستردن عدالت، «و کظم الغیظ»؛ در فرو بردن خشم، «و اطفاء النّائرة»؛ در فرو نشاندن آتش؛ آتشهائی که بین افراد جامعه برمی‌افروزند. اینها تقواست. «و ضمّ اهل الفرقة»؛ افرادی که از شمایند، اما جدا شدند، سعی کنید اینها را گرد بیاورید. این جزو موارد تقواست، که در دعای شریف مکارم‌الاخلاق - دعای بیستم صحیفه‌ی مبارکه‌ی سجادیه - به آن اشاره شده است. این دعا، بسیار دعای مهمی است. من عقیده‌ام این است که همه، بخصوص کارگزاران، باید این دعا را بخوانند و در مضامینش دقت کنند؛ تعلیم‌دهنده است. «و اصلاح ذات البین»؛ به جای آتش‌افروزی، خبرچینی، این را به جان آن انداختن، آن را در پوستین این انداختن، اصلاح ذات‌البین کنند؛ بین برادران مؤمن، برادران مسلمان، ایجاد ائتلاف کنند؛ اینها تقواست.
۱۳۸۹/۰۵/۲۷


 اصلاح را از خودمان شروع کنیم
اگر این قوّت و قدرت و استحکام روزافزونی که در جبهه‌ی اسلامی و نظام مقدس جمهوری اسلامی مشاهده میشود، ما را خاطرجمع کرد، بی‌دغدغه کرد، موجب خواب‌آلودگی ما شد، موجب غرور و غفلت ما شد، خواهد شد خطر؛ این خطر است. باید این زنگ بیدارباش همیشه در چشم ما باشد. چه کار باید بکنیم؟ باید درون خودمان را اصلاح کنیم. اصلاحِ دائمی جزو وظائف دائمی ماست. درون را چه جوری اصلاح کنیم؟ اول از خودمان شروع کنیم. بنده، شخص حقیرِ مذنبِ عاصی از خودم شروع کنم. دیگران هم همین جور. اول رابطه‌ی خودمان را با خدای متعال درست کنیم، اصلاح کنیم و به آنچه که خدای متعال از ما سؤال خواهد کرد، بیندیشیم: «و استعملنی بما تسألنی غدا عنه». این، از جمله‌ی چیزهائی است که باید دائم در ذهن ما باشد. نمیگویم خودمان که کاملاً اصلاح شدیم، بعد به اصلاح مردم بپردازیم - که حالا ممکن است این به این آسانیها هم به دست نیاید - وقتی شروع به اصلاح خود کردیم، آن وقت اصلاح جامعه هم برای ما آسان خواهد شد. و او - اصلاح جامعه - آسانتر از اصلاح نفس است. انسان میبیند دلهای مستعد را، دلهای آماده را، حرف‌پذیر و منطق‌پذیر را در این جامعه‌ی بزرگ ایرانی خود ما؛ این جوانان ما، این مرد و زن مؤمن ما در اقصی نقاط کشور، از فرزانه‌ترین و باسوادترین و فهمیده‌ترین‌شان تا طبقات پائین در اکناف گوناگون کشور، انسان میبیند که اینها حرف شنوی دارند؛ ما اگر بگوئیم، اینها گوش میکنند. اگر گوش کردند، به احتمال زیاد، متأثر خواهند شد و آن تأثر در عملشان ظاهر خواهد شد.
۱۳۸۹/۰۶/۲۵


 از زندان خودبینی و غرور خارج شویم
هر فردی باید از زندان نفسانیّات و خودبینی و غرور، خود را خارج کند و از بیرون به خود بنگرد. همه ما به این تحوّل احتیاج داریم. جبلّت بشر با نقص آمیخته است. کی میتوانیم آن نقصها را برطرف کنیم؟ وقتی آنها را ببینیم؛ وقتی آنها را بشناسیم و وقتی قبول کنیم که نقص داریم. اگر خودمان را مطلق دانستیم، مغرور شده‌ایم. خیال کرده‌ایم نقصی نداریم. پس چه وقت به فکر خواهیم افتاد که خود را علاج کنیم؟ وقتی که نقصهایمان راببینیم و بشناسیم. شما ببینید معلّمین روحانی بشر، یعنی پیغمبران، یعنی ائمّه هدی علیهم‌الصّلاة والسّلام، دائم چکّشی به دست گرفته بودند و بر سر پیل دمانی که نامش نفس ماست، فرود می‌آوردند. نفس، یعنی آن بُعد انحطاط‌گرای وجود ما؛ آن بُعدی که شهوات را به ما القا و تلقین میکند و ما را به آن میکشاند. ضعفها و نقصهای ما از آن جاست. باید خودنگری داشته باشیم تا ضعفها را ببینیم.
شما ملاحظه فرمایید که امام سجاد علیه الصّلاة والسّلام، آن مرکز نورانیّت، آن معدن معنویت و کمال، زیْنِ همه عابدین عالم، در دعاهای صحیفه سجادیه، با خود چگونه مواجه میشود و خود را چطور در مقابل پروردگار عالم قرار میدهد و استغاثه میکند! در نیمه شب و بعد از نماز شب؛ آن هم نه نماز شبِ آدم معمولی و عادی، بلکه نماز شبِ سیّد سجاد، آن امام همام به پروردگار عالم رو میکند و میگوید: «و هذا مقام من استجبی لنفسه منک و سخط علیها و رضی عنک». یعنی «پروردگارا! من به خاطر نفس خودم، به خاطر ضعفها و نقصهای خودم از تو شرمنده‌ام. بر نفس خود خشمگینم و از تو راضیام.» این جمله را امام سجاد علیه‌الصّلاة والسّلام، به پروردگار عالم میگوید: «فتلقّیک بنفس خاشعه و رقبة خاضعه.» بازنگری در خود این است، که انسان، آسمان کمال را مرحله پس از مرحله طی میکند و کامل میشود. اگر انسانهای والا پدید می‌آیند و اگر معنویّات و زیباییها خود را ظاهر میکنند و نشان میدهند، همه بر اثر بازنگری در خود و دیدن نقایص و عیبهای خود است. برخلاف انسانی که چشم را بر روی همه این ضعفها ببندد؛ خود را فارغ بداند؛ مغرور به خود و مغرور به خدا شود؛ مغرور به اندک شعله نورانیّتی شود که در وجود او و بالاخره در وجود هر انسانی هست و خود را نشان داده است و نهایتاً به همین قانع شود. بعضی افراد هستند که به کمترین خیری از خیرات در وجود خودشان قانعند. فردی که چنین است، دیگر کمال را نمیتواند طی کند.
جمعها هم این گونه است. باید نگاه کنید که چه چیز لازم است. این ملت هم از روزی که متوجه نقایص خود شد؛ از روزی که متوجّه ضعفها شد و خود باوری پیدا کرد، به پیش رفتن و ترقّی کردن و تکامل پیدا کردن رو نهاد.
۱۳۷۵/۰۱/۲۸
 
 زیر بار ظلم نمی‌رویم
میدانند که جمهوری اسلامی با پایبندی به اسلام، هرگز زیر بار این حرفها [عقب نشینی جمهوری اسلامی از مواضع خود نسبت به مسئله فلسطین] نخواهد رفت. معنی ندارد و ممکن نیست که کسی معتقد به اسلام باشد، ذرّه‌ای پایبند به اسلام باشد، ولی زیر بار زور برود و ظلم را قبول کند. در اسلام، همان قدر که ظلم‌کردن بد است، تسلیم ظلم شدن هم همان‌قدر بد است. شما در دعای مکارم‌الاخلاق میبینید که امام سجّاد میگوید: «ولا اظلمن و انت مطیق للدفع عنی و لا اظلمن و انت قادر علی‌القبض منی». در قرآن میفرماید: «لاتَظلمون و لاتُظلمون»؛ نه ظلم کنید، نه قبول ظلم کنید و زیر بار ظلم بروید. مگر ممکن است کسی مسلمان باشد، اعتقاد به اسلام داشته باشد، درعین‌حال ظلم و زور را از هر کسی قبول کند؛ چه برسد به دشمن دیرینه‌ی ملت ایران - یعنی امریکا - که این همه به ملت ایران ضربه زده است. این‌که درست نیست، این را میدانند. از این جاست که از نظام جمهوری اسلامی با همه‌ی وجود بیزارند و با آن دشمنند و در صدد معارضه و مبارزه با آن هستند؛ چون میدانند که ملت ایران و نظام جمهوری اسلامی حاضر نیست زیر بار تحمیل آنان برود.
۱۳۷۶/۰۸/۱۴
 
http://farsi.khamenei.ir/page?id=29965